Men halt teg burtur frá hinum vanheilaga, tóma tosi! Tí tey fara altíð longur í gudloysi, og orð teirra koma at eta um seg sum kreft. Millum teirra eru Hýmeneus og Filetus, (2.Tim.2.16-17).
Paulus ávarar, í versinum frammanundan: “stríðast um orð”
Klandursom menniskju elska orðastríð og orðaklúgvarí. Tað er tómt tos, nyttuleys og til ongan bata. Tey skapa stríð og skilnað. Men halt teg burtur frá hinum vanheilaga, tóma tosi! Tey eru verðslig, virðisleys og vreiði. Tey eru minni eyðsýnd og meiri hárfín enn beinleiðis stríð. Men ofta oyðaileggja gudsóttan.
Men hinum vanheiløgu kellingaævintýrum skalt tú sigast undan; ven teg heldur til gudsótta! (1.Tim.4.7).
Men gudsóttin er nyttuligur til alt og hevur lyfti, bæði fyri lívið, ið nú er, og fyri hitt, ið kemur. (1.Tim.4.8).
Paulus ápostul áminnir unga vin sín: “Á, Timoteus! Varðveit tað, sum tær er litið upp í hendur, og vend tær burt frá hinum vanheilaga, tóma tosi og mótstøðu »kunnskaparins« – sum tað av órøttum verður kallað, og sum nøkur játta seg undir og eru vilst burt frá trúnni!” (1.Tim.6.20-21). “Mótstøðu »kunnskaparins«” ljóðar sum kunnskapur, men er als ikki kunnskapur.
Úrslitið av hesum “tóma tosi” er ikki gott. Gudloysið bert økist.
Villeiðingin ella “orð teirra koma at eta um seg sum kreft.” Hýmeneus og Filetus vóru dømu um slíka “kreft.” Teir lærdu at uppreistnin hevði longi verið.Pætur ápostul kemur við somu ávaring: “varðið tykkum, at tit verða ikki rivin við av villu hinna gudleysu og falla úr tykkara egnu føstu støðu,” (2.Pæt.3.17).